Proszę wybaczyć.
Z oczarowania do nóg padam.
- Panie ministrze... - Miło mi panią poznać.
Nie widziałem filmu.
Oglądałem panią, nie film.
Rozjaśniła pani burzliwy czas.
- Wstrząsające. - Potrzeba oderwania.
W pani towarzystwie wszystkie smutki znikają.
Będzie wojna?
Sto razy dziennie zadają mi to pytanie.
Proszę nie pytać. Nie dziś.
- Do zobaczenia. - We czwartek!
Viviane!
- Odejdź. - Posłuchaj.
Czego ty chcesz?
Panie Auger, telefon.
Słucham. Tak. To ty!
Skąd masz mój numer? Zadzwoniłaś do Dijon?
Musiała się zastanawiać. Mogę co?
Wolniej. Nic nie rozumiem.
Już późno. Jutro rano.
Powiedziałem, że się cieszę. Uspokój się.
Naprawdę się cieszę! Nie znam twojego adresu. Poczekaj.
Zanotuję gdzieś.
Gdzie byłeś? Martwiłam się. Wejdź.
- Zimno ci? Cała drżysz. - Ze wzruszenia.
Że mnie widzisz? Minęło dużo czasu.
- Ładny apartamencik. - Niewykończony.
- Widziałem w gazecie. - Nie zdejmuj.
- Wychodzimy? - Nie.
- Co teraz? - Chodź.
Co jest? Co się stało?
To.
- Czy on... - Tak, spadł.
- Stamtąd? Byłaś na dole? - Na górze.
- To ty... - Nie, poślizgnął się.
- I spadł? - Popchnęłam go.
- Czemu? - Był pijany. Rzucił się na mnie.
- Co możemy zrobić? - Co masz na myśli?
Przestań.
Niczego nie dotykaj.
Dzwonię po policję.
- Tylko nie to! - Pomogę ci.
- To był wypadek. - Kto uwierzy?
Broniłaś się. Poślizgnął się.
Frederic, wyobrażasz sobie ten skandal?
Dziennikarze nie odpuszczą. Pomyśl o moim filmie.
- Uspokój się. - Zostaw mnie.
Myliłam się. Miałam nadzieję, że mi pomożesz. Sama nie wiem.
Wybacz.
Co robił?
- Kto? - On.
Interesy.
- Jakie? - Wszystkie.
Nakręcił "Północną kulę". Widziałeś?
- Oczywiście. - Połóż go.
Podobał ci się?
- Co? - Film.
- Tak sobie. - Ładnie śpiewałam?
- Ślicznie. - Podłożony głos. Nie masz pojęcia,
jak się cieszę.
- Czego szukasz? - Kluczyków.
- On krwawi. - Przecież spadł. Chodź.
- To rzeka? - Nie, kanał.
- Głęboki? - Tak.
- Iść z tobą? - Nie, wracaj do siebie.
- Uprzątnij wszystko. - Jutro to zrobię.
- Wiedziałam. - Co?
- Że pomożesz. - Zapomniałaś o mnie.
Nigdy się nie odezwałeś.
Otaczał cię zbyt duży tłum.
WOJNA CZY POKÓJ?
POKÓJ ZAGROŻONY
TAJEMNICZA ŚMIERĆ ANDRE ARPELA
Nie wstawaj.
Wybacz mi.
- Ciężko cię złapać. - Takie czasy.
Co się stało?
- Wydarzenia cię niepokoją? - To nie to.
Mogę ci się zwierzyć?
- Mówiłeś mi tyle miłych rzeczy. - Śmiało.
Znasz Andre Arpela? Nie żyje.
Wiem.
Znałam go dawno temu. Słyszałeś.
Rozstaliśmy się.
Policja wezwała mnie na przyszły tydzień. Nie pójdę.
Słuchasz mnie?
- Czemu nie pójdziesz? - Wyobraź sobie te nagłówki.
- Mają większe zmartwienia. - Nie znasz ich.
Naprawdę?
Po co przyszłaś?
- Nie pójdę na policję. - Nie jestem jej prefektem.
- Ale możesz do niego zadzwonić. - Może. Przemyślę to.
- Jean Lanvin? - Słucham?
- Twoje perfumy. - A, tak. To "Skandal".
- Bardzo je lubię. - Możesz do niego zadzwonić?
- Do kogo? - Do prefekta.
Teraz nie mogę, ale obiecuję, że to zrobię.
Nie wiem, czemu martwisz się taką błahostką.
Aresztowali zabójcę.
Pan Auger? Vouriot, pański adwokat z urzędu.
Teraz się panem nie zajmę. Dostałem powołanie.
- Jutro wyjeżdżam. - Więc kto...
Ja. Szybko wrócę. To potrwa ze trzy tygodnie.
Nawet Hitler nie chce wojny. Na pewno podpisze rozejm.
Proszę się dobrze sprawować. Lepiej stąd wyjść.
- Rozmawiał pan z sędzią? - Nie.
Wszystko jest w toku. Czytałem pańskie zeznania.
Potem o tym pogadamy. Więc ukradł pan ten samochód?
- Nie wiedząc o ciele w bagażniku? - Nie.
Policji może pan mówić, co chce, ale ja pana bronię.
- Gdzie rewolwer? - Jaki rewolwer?
Tamten facet został zastrzelony.
Nie wiedział pan?
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ...
Wychodzić!
- Co? - Ewakuacja. Niemcy idą.
- Gdzie są? - Jakiś dzień stąd. Czekasz?
- Przestań! - Słucham?
- Gdzie nas zabierają? - Na południe. Gdzie indziej?
Nie będziemy sami na drodze. Zabawimy się.
Naprzód!
Co robisz?
- Stój! - Zamknij się!
Twoja kolej.
Nie stój tak.
Cholera!
14 CZERWCA 1940
Guillame Francouer. Kto?
Viviane Denvert? Nie ma jej.
Nikogo nie ma. Filmów też.
Co? Nie wiem. Pewnie w Bordeaux.
Cała śmietanka tam uciekła.
Ja zostaję. Uczę się niemieckiego.
Dokumenty!
Zwariowałeś?
Mały żarcik. Jak się tu dostałeś?
Ostatnim pociągiem.
Jedziesz do Bordeaux? Tam wszystko się dzieje.
- Jak zwiałeś? - Później ci opowiem. Chodź.
Masz. Nie mogłem znaleźć szklanek.
W porządku.
Rety! Miałaś pragnienie.
- Mój przyjaciel, pan... - Auger.
Ona pracuje w College de France.
- Nie mów tak. - A co, nieprawda?
Kogo to obchodzi.
Co takiego powiedziałem?
Szkoda, że wysiada w Angouleme.
- Zaraz umrzesz. - Nic mi nie jest.
Siostry ustąpią ci miejsca. Powiem, że jesteś chora.
Nie jestem.
- To absurd. - Wrócę.
Twój przyjaciel zawsze jest taki?
- Dobrze go znasz? - Niezbyt. Pomógł mi.
- To jakiś zwyczaj. - Ale sobie nie może pomóc.
Chcesz usiąść?
Naprawdę pracujesz w College de France?
Jestem asystentką w katedrze fizyki.
- Czym się zajmujesz? - Różnymi rzeczami.
Na przykład?
Zaczynałem jako... Byłem w...
Ale to nie trwało długo.
- Nie powołali cię? - Dlatego, że byłem daleko.
Gdzie?
- Za granicą? - Właśnie.
Trochę trwało, zanim tu dotarłem. Musiałem znaleźć łódź.
Panie profesorze!
Poczekaj.
Zrobisz sobie krzywdę.
Myśleliśmy, że nigdy nie dojedziesz.
Dwie godziny stał w Poitiers. Co słychać?
W porządku.
- Do widzenia. - Spotkamy się jeszcze?
Gdzie jest College de France?
- Masz papiery? - Tak.
Wszystko, co znalazłam w laboratorium.
Uwaga, uwaga! Z powodu nalotów
ruch kolejowy został zawieszony.
Pasażerów prosi się o opuszczenie pociągu.
Moja walizka!
Weź moją walizkę!
- Jak poradzi pan sobie w Anglii? - Zobaczymy.
- Nikt na pana nie czeka. - Mam tam przyjaciół.
Muszę wyjechać z Francji.
Niemcy będą tu za tydzień. Może prędzej.
Co?
- Zabiera je pan? - Tak bezpieczniej.
- Są ciężarówki. - Nie wierzę im.
- Kiedy odpływa łódź? - Jutro.
Pan jedzie?
Nie. Z powodu mamy. Złamane biodra są delikatne.
Nie mam od niej wiadomości.
Jedziecie może do Bordeaux?
Nie martwcie się. Bardzo mi pomogli.
Skąd są? Z Paryża?
Tak sądzę.
Proszę tego nie ruszać.
- Proszę. Śpi. - Dziękuję.
Nie! Na litość boską!
Już późno. Wstawaj.
Nie zmrużyłam oka. Strasznie tu głośno.
Wiem. Nikt nie zmrużył oka. Prezydent i rząd przyjechali.
Całą noc pracowałem.
- Biedactwo. - Muszę iść.
Później. Teraz się prześpij.
Mamy radę gabinetową.
Wykręć się. Wyślij usprawiedliwienie.
Ledwo stoisz.
- Widziałem de Lussów. - Są?
- Nocowali w samochodzie. - Żartujesz?
Sama zobacz. Stoją od frontu. Proszę z pokojem 127.
Mówi Beaufort.
Są polecenia? Kto? I co?
Jacqueline śpi na ulicy! Muszę puścić to dalej!
Już idę.
- Co się stało? - Niemcy zdobyli Orlean.
Już?
Dzień dobry.
Skarbie!
Ledwo żyję. Nie masz pojęcia, przez co przeszliśmy z Albertem.
Nie tylko wyczerpanie, ale upokorzenie.
To potwory!
- Wiesz, gdzie spałam? - Chyba nie w aucie?
- Tak. - Nie!
Dobrze, że ty masz pokój.
- Wykąpiesz się? - Później.
Muszę coś zjeść, bo zemdleję.
- Iść z tobą? - Nie.
- Pamiętaj, podwójne łóżko. - To nie biuro podróży.
Albert gani moją niecierpliwość. Żaden wcześniej nie narzekał.
Co jest?
Reynaud. Widać jest dwóch.
Alex!
Viviane!
- Dostałaś wczoraj liścik? - Tak, ale nie mogę.
- Nie masz czasu? - Nie na kolację.
- A obiad? - Ciężko.
Skoczymy na drinka?
- Może. Dam znać. - Myślałem,
że tu będziemy częściej się widywać.
Nie jestem ministrem, co może być zbawienne.
- Śledzi cię? - Gazeta go przysłała.
- Szaleje za tobą. - Bajki!
- Powiedział to u Gramontów. - Co?
Że uosabiasz francuską grację. Wyraził się jasno.
- Musimy wyjechać. - Do kolonii?
Tu jesteśmy w potrzasku.
Przenieść rząd do Senegalu?
Bremond, bądź rozsądny. Przegraliśmy wojnę.
- Jeszcze nie. - Raczej tak.
Możemy tylko prosić o zawieszenie broni.
- Reynaud odmówi. - Niech ustąpi. Marszałek jest gotów.
- Trzeba głosować. - Ilu przeciw?
Dwóch.
Kto? To jasne.
- Kto? - Mandel i de Gaulle.
Skręć w lewo. Jesteśmy spóźnieni.
Uważaj!
Widziałeś?
Na Monneta nic nie ma.
A ty dokąd? To nie tam!
Weygand powinien zmienić punkty 6 i 9.
- Stój! - Co się stało?
- Muszę coś kupić. - Teraz?
To zajmie chwilkę!
- Czym mogę służyć? - Ma pani...
Potrzebne mi rękawiczki.
- Skórzane czy wełniane? - Nie wiem. Skórzane.
Rozmiar?
Proszę podać dłoń.
- Wygląda na siódemkę. Kolor? - Taki sam.
- Białe? - Tak.
- Wypuścili cię? - Uciekłem.
Opróżnili więzienia.
- Ukryj się. - Po co? Nikogo nie obchodzę.
- Mam. - Biorę.
Które?
- Zastrzeliłaś go. Zabiłaś Arpela. - Przestań.
- Czemu mnie okłamałaś? - Cicho. Wyjaśnię. Zostań tu!
- Co robisz, Viviane? - Niezły, prawda?
Niezły. Chodźmy. Ile jestem winien?
- Z kapeluszem? - Tak.
Czasami zastanawiam się, czy ty myślisz.
Czy to nie ta... Jak jej tam?
- Viviane Denvert. - Właśnie.
- Znasz ją? - Tak.
- Tak sobie czy lepiej? - Po prostu znam.
Ty diable, teraz rozumiem. Po to tu przyjechałeś.
- A on to kto? - Nie poznajesz? Minister Beaufort.
Ładna para, prawda?
Dzieci, spokój. Nie w domu.
Ratusz przysłał więcej materaców.
Przyjmowaliśmy uchodźców z Bordeaux.
Najpierw w 1870, potem w 1914.
Został tylko pokój syna.
Jest gdzieś w drodze.
- Moja kapa! - Przepraszam.
- Mogę zadzwonić? - Miejscowa?
- Tak, zapłacę. - Telefon jest w moim pokoju.
Maurice, to ja. Tak, przyjechałem.
Wszystko ci opowiem.
Kto?
Naprawdę? Kiedy przyjechali?
Auger! Maurice, poczekaj.
Zaczekaj. Po co ten pośpiech?
Nie wiesz, gdzie jest!
- Znajdę. - Kogo pan goni?
Rząd.
Mamy komplet! Tylko to nam zostało!
- Telegrafowałam dwa dni temu. - A ja trzy dni temu.
- Jestem hrabina Roberti. - Przykro mi.
- Z kierownikiem. - Jest chory.
Macie pokoje na piątym piętrze.
- To pokoje służbowe. - Bierzemy!
Są dla senatorów.
- Panna Denvert? - Wyszła.
- Kiedy... - Nie wiem.
To wina lewicy.
Wiedziałem, że będzie z tego katastrofa.
W Belgii Rosjanie i Niemcy gwałcili.
Dzień dobry.
Co tu robisz?
- Czekam na profesora. - Nie wyjechał?
- A łódź? - Potrzebne mu legalne papiery.
- Gdzie jest? - Na górze. W sidłach biurokracji.
Taki geniusz. To jakiś obłęd!
- Mieszkasz tu? - Nie.
To dobrze. Po godzinie wstyd mi za nich.
Słyszałeś? Niemcy są w Paryżu, a ich to nie obchodzi!
- Ciebie też? - Obchodzi.
- Nieprawda. - Mam inne zmartwienia.
W takim czasie?
Ty masz swoje: profesora, ciężką wodę...
Wiesz?
- Sama mi powiedziałaś. - Ja?
Rozmawialiście o tym w aucie.
- Spaliście. - Nie cały czas. Tajemnica?
O co chodzi?
Mogę tylko powiedzieć, że to związek chemiczny.
W porządku.
To jedyna istniejąca ciężka woda. Musi znaleźć się w Anglii.
Będzie katastrofa, jak Niemcy ją zdobędą.
Tak? Czemu?
- Nudzę cię? - Przepraszam.
- Co się stało? - Nie mogę powiedzieć.
- Nie możemy jechać. - Wiem.
- Mamy wojnę? - Narady trwają.
To musi się skończyć. Doprowadźcie do pokoju!
- Masz pokój. - Cudownie. Który hotel?
- Właściwie żeńska szkoła. - Poważnie?
- Podobno bardzo wygodna. - O, Boże.
To mi się nie podoba. Wyjeżdżam do Nicei.
Ale dziękuję.
Możemy pogadać? Przepraszamy.
Zwariowałeś? Mogą cię poznać.
- Pogadamy? - Nie teraz.
Jean-Etienne, poznaj Frederica. Znajomy mojego brata z Dijon.
Sąsiad.
"Nasze małe sąsiedztwo". Ile wody upłynęło?
W ogóle się nie zmieniłeś.
- Viviane, chodź na lunch. - Zejdę za pięć minut.
- Na froncie źle się dzieje. - Musimy porozmawiać.
- Są papiery? - Nie.
- Jak to? - Chyba nie rozumieją.
Są zbyt nieufni, by coś podpisać.
To wyrok śmierci na mnie. Wyrok śmierci.
Wiem. Nagadałam ci kłamstw. Daj mi mówić.
On mnie krzywdził.
Arpel?
- Groził, że napisze do prasy. - O czym?
Kiedyś pożyczyłam biżuterię.
- Od kogo? - Od ludzi.
- Oddałaś? - Większość. To było wieki temu.
- Wiec go zastrzeliłaś. - Wystraszył mnie. Broń wypaliła.
- Czyja była? - Moja.
- I co? - Schowałam.
Jak zobaczyłam cię w gazecie, o mało nie zemdlałam.
Nie mogłam nawet napisać, bo więzienną pocztę kontrolują.
Płakałam i płakałam.
Nie wierzysz?
Widzę, że nie.
Co z nami będzie?
Nie martw się.
Niech zaczną beze mnie.
Muszę iść.
Poczekać?
Idź. Jest tu cały Paryż. Zatrzymałeś się w mieście?
Zostań tam. Przyjdę. Daj mi adres.
- Kiedy? - Jak się uda. Nie jestem wolna.
- Zauważyłem. Nowy? - Co?
Beaufort. Drugoplanowa rola Republiki.
To nie jest takie proste. Bez Jean-Etienne'a...
Poczekaj. Nie wściekaj się. Przepraszam.
- Przyjdę do ciebie? - Na Gwiazdkę?
- Czemu taki jesteś? - Siedziałem w pace!
- Nigdy nikogo nie zabiłem! - Zamknij się.
Pan Beaufort chce z panem mówić.
Gdzie się pan tak spieszy? Zapraszam na lunch.
Proszę. Viviane będzie zachwycona.
Tyle czasu pana nie widziała.
Mam kilka pytań.
Viviane bywa tajemnicza. Ciężko coś z niej wyciągnąć.
Miała męża w Dijon?
- Męża? Nie. - Faceci za nią szaleli?
- Tak sądzę. - Jak to? Mieszkał pan obok.
Siedźcie.
Proszę usiąść.
- Polecam przepiórkę... - Nie mam czasu. Rybę z grilla.
- Turbota? - Tak.
- A dla pana? - To samo. Zje pan?
Turbot dla wszystkich.
Zaprosiłem go.
Używałaś życia na prowincji.
- Co mu powiedziałeś? - Nie martw się.
- Jest prawie tak dyskretny jak ty. - Co dla pani?
Znał pan jej ojca, bohatera? Ciągle o nim opowiada, prawda?
- Co? - Twój ojciec.
Powołany w 1914, dwa razy ranny, trzy razy uciekał...
- Zdziwiłby go jej widok tutaj. - Czemu?
- Przez tę atmosferę. - O czym pan mówi?
Przepraszam, ktoś...
To do mnie.
Co się stało?
Profesor musi porozmawiać z twoim przyjacielem ministrem.
- To żaden przyjaciel. - Proszę. Znasz cały rząd.
Nie znam.
Pomóż! W tobie nadzieja.
Przepraszam.
Mój sekretarz.
- Siadaj. - Postoję.
Zajmij moje miejsce. Wychodzę.
- Tak? - Powodzenia.
Przyjaźnicie się?
- Wcale. - Pani turbot.
Pan Auger?
Frederic Auger? Jestem siostrzeńcem Andre Arpela.
Kojarzy pan? Złapali pana z jego ciałem w bagażniku.
- Nie w więzieniu? - Odwal się!
To kryminalista!
Zabił mi wuja!
Morderca!
Nic mi nie jest.
Viviane, czekaj. Profesorze, proszę o kilka godzin.
- Dziś odpływa. - Porozmawiam z kolegami. Bez obaw.
Mój sekretarz z panem zostanie.
- Dzwonili z Marsylii. - Proszę!
Twój sąsiad! Morderca! I ja z nim jadłem.
Rozmawiałem o przyszłości Francji!
- To oburzające! - Nie wiedziałam.
- Że zabił Arpela? - Że tu jest.
- Nie wiedziałaś o Arpelu? - Nie...
Wiedziałaś. Ukryłaś to przede mną.
Przestań kłamać!
Czego?
- Auto czeka. - Odeślij!
Albo nie. Niech kierowca przyjdzie po dokumenty.
Jak mogę ci ufać?
Powiedz prawdę.
Choć raz.
Zrobił to dla mnie, by mnie chronić.
Pewnie poszedł do Arpela i wywiązała się bójka.
Nie da nikomu mnie skrzywdzić.
Zabił kogoś jeszcze?
Bił krytyków, którzy źle się o mnie wypowiadali.
Raz jego pobili.
Wzruszające, ale nie czas na łzy.
- Gdzie mieszka? - Nie mam pojęcia.
Policja go znajdzie.
- Znalazłeś ją? - Kogo?
- Ją. - Maurice, poznaj, to Auger.
- Nie znalazłeś jej? - Znalazłem.
Następnym razem weź autograf.
Nie dla mnie. Dla Maurice'a. Szaleje za aktorkami.
- Co mu powiedziałeś? - Można mu ufać.
Był jej minister? Zamierza ją oddać?
Nie? Podziwiam cię. Ja bym się ustatkował.
- Gwiazdy mają szczególne... - Zamknij się.
Nie poddawaj się, tylko rozglądaj.
To cały towar?
Jest bezpieczny?
- O co pan pyta? - Czy nie wybuchnie.
W tym stanie jest niegroźny. Potrzebny jest uran.
Ale bez ciężkiej wody daleko nie zajedziesz.
Spowalnia neutrony. I powoduje reakcję łańcuchową.
Łańcuchową?
- Panie Girard... - Przepraszam.
Bądźcie w szkole o 17.
Znajdźcie garaż. Tu nie możecie zostawić auta.
Pan Girard go pilnuje.
Miasto jest pełne szpiegów. Podeślę kogoś.
Proszę się przydać i nadać sprawom bieg.
Wydanie rozkazu nie potrwa długo. Sporządzić brudnopis?
"Wydane w Paryżu..."
- Przepraszam, ale... - Mamy ją oddać?
Przepraszamy, ale to nasze wizy do Portugalii.
- Moje kartki. - Są tutaj.
Sama je odłożyłam.
Tato!
- Nie. To bardzo ciekawe. - Należy do tego pana.
Przepraszam. Pan jest... Proszę wybaczyć mi tupet.
- Powieść? - Mam nadzieję.
Trzeba trochę dopracować. Mam tylko kilka uwag.
Mogą mu się przydać.
Na przykład: "Ktoś może słyszeć publiczność..."
Kim jest "kto"? To pan? A może przechodzień?
Zapamiętam.
"Ktoś" nie jest nikim.
- Dokąd? - Coś kupić.
- Sama opuściłaś hotel. - A ty mnie śledzisz.
Naprawdę? Taki jestem?
Podrzucić cię gdzieś? Mam tu samochód.
- Nie trzeba. - Bądź rozsądna.
Wkoło uchodźcy. To niebezpieczne.
- Idę po auto. - Nie.
- Czemu? Przerażam cię? - Skąd!
- Unikasz mnie. - To nie tak.
Wiem, że masz problemy.
Pomogę ci, jeśli przestaniesz mnie odpychać.
Choćby ten chłopak. Frederic.
Jak sypnie, będzie po tobie. Pogadać z nim?
Jakaś kobieta do pana.
Była bliska omdlenia. Dałam jej wody.
Nie stój tak.
Wszyscy widzieli nas razem. Całe miasto już wie.
- Uspokój się. - Już wiedzą. Jestem skończona!
Zwracam maszynę.
- Jestem zła na dziadka. - W porządku.
Spodobała mu się. Chciałby dokończyć.
Kręci mi się w głowie.
Pomóc w czymś?
- Proszę. Ale ma zwrócić. - Będzie bardzo... Dziadek się...
- W porządku? - Tak.
Niektórzy chcą walczyć, inni nie.
Wszyscy jesteśmy Francuzami. Darujcie te wykłady.
- Mamy obowiązek jechać! - Dokąd?
- Południowa Afryka, Algier, Tunis. - Jedźcie! Życzę szczęścia.
Panowie!
Proszę!
Musimy razem z sojusznikami walczyć z wrogiem.
Mamy poparcie narodu.
Nigdy nam nie zapomną, że opuściliśmy Francję!
Okrzykną dezerterami, emigrantami, zdrajcami!
Spokój!
Zdrajcy to ci, którzy wyjeżdżają, by chronić kraj,
czy ci, co kolaborują z wrogiem?
Profesor Kopolski? Proszę wybaczyć.
Pan może nie pamiętać. Alex Winckler.
Po konferencji w Genewie robiłem z panem wywiad.
- A, tak. - Przyjechał pan na kilka dni?
Bez obaw, to nie do gazety.
Modlę się.
Przepraszam.
Gdy dochodzi do wojny, każdy liczy na wielkich wojowników.
Jeśli marszałek Petain każe złożyć broń, poddamy się.
Nie przez dworzec. Wszystko zablokowane.
Już lepiej bulwarami. Tak, czekam na was.
Tak.
- Kto jest ze mną? - Twój brat.
Antoine? I nasz ogród! Skąd to było zrobione?
- Z mojego okna. - Nie wierzę. Śledziłeś mnie?
Dobrze wiedziałaś.
Musisz wyjechać. Niedługo cię znajdą.
- Ty też musisz. - Nie mogę.
Jesteś w niebezpieczeństwie. Sama mówiłaś.
Jedźmy razem. Tylko we dwoje.
- Dokąd? - Nie wiem. Gdzieś daleko.
Daleko...
Do Portugalii. Zdobędziemy wizy tak jak inni.
- I co będziemy robić? - Zwiejemy do Ameryki Południowej.
- Do Meksyku? - Czemu nie!
Proponowali mi rolę.
Widzisz! Jak się tam zjawisz, będą tłumy.
- A co będziesz tam robił? - Będę uczył, skończę książkę.
Książkę? Nie mów, że to ta sama.
- Tak. - Nie, proszę.
Jest skończona. Muszę dopracować kilka szczegółów.
- Spotkałeś się z wydawcą? - Którym?
Tym ode mnie.
- Oszust. - Tak?
Jak będziesz sławny, opublikuję twoje wiersze.
- Jakie? - Te, które wrzucałeś mi do pokoju.
- Zapomniałeś? - Zachowałaś je?
Oczywiście.
Rozczaruję pana, ale oczekuję zrozumienia.
Nie możemy pana wypuścić i wywieźć ciężkiej wody do Anglii.
Mówił pan...
Myliłem się. Musi tu zostać. To leży w interesie narodowym.
- Niemcy wywiozą ją do siebie. - Ukryjemy ją.
Wiadomo, że trzeba negocjować. Choćby godzinami.
- Z Niemcami? - Nie, z Chińczykami!
Nie możemy zaprzepaścić rozejmu. Oto jest cena pokoju.
Pokoju?
To może być karta przetargowa.
Ciężka woda jako gest dobrej woli?
- Powiedziałem, że ją ukryjemy. - I tak znajdą. Głupi nie są.
Błagam!
Co z profesorem?
To bezpaństwowy Żyd. Dołączycie go w pakiecie?
- Milcz! - To kolaborowanie z wrogiem!
- Przesuń się. Zejdź mi z drogi! - Wstydźcie się!
Dobrze wiecie, co zrobią Niemcy! Wyprodukują bombę atomową!
Pogubili się. Nie wiedzą, co robić.
Proszę im nie pobłażać. Wiedzą, że się pan naraża.
Może.
Za późno, żeby myśleć o cudzych motywach.
Zostaw nas!
Nie wiedziałem, że to się tak skończy.
Poddali się. Wstyd mi za nich.
- Co do łodzi... - Za późno. Próżny żal.
- Dokąd pan jedzie? - Do Bayonne.
Tam są blokady. Nie bierzcie auta.
- Macie garaż? - Nie.
- Stoi na ulicy? - Tak.
Co się stało?
Policja rekwiruje auta.
Czekaj na mnie tutaj lub z drugiej strony.
- Nie potłucz wszystkiego. - Tylko oglądam.
- Co to? - Pichon-Longueville.
- Rocznik? - '28.
Pokaż.
- Komu to upchniesz? - Kretyn! Przetrzymamy je.
Jak wojna potrwa, zarobimy krocie.
Panno Camille!
Zatrzymaj się!
Raoul, co robisz?
Chodź tu.
- Przyprowadzę ją. - Nic mi nie jest.
- Ty dokąd? - Zostań z nim.
- Kto to? - Naukowiec.
Przepraszam.
Widział pan mój kapelusz?
Dziękuję.
- To gruchot. - Właśnie.
- Tym się nie da jeździć. - Dość już!
Nie, to drugi bieg. Zarżnie go pan!
Jedynka do góry!
Co znowu?
Jakim prawem chcecie skonfiskować mój wóz?
Profesor Kopolski, College de France.
- Dokąd zabieracie mój wóz? - Do centrali.
Nakaz, proszę.
Rozwalisz skrzynię!
Jak jeździsz?
Nie! Francuz z czarnymi włosami.
Policja zabrała. Nie mogłem nic zrobić. Francuzi także!
Sprzątnął mi go jakiś cywil!
Straciliśmy go.
Trzeba powiadomić Berlin.
- Jest pan fizykiem? - Tak.
Coś dla mnie. Rurki, bulgotanie, czerwona woda...
- Raczej w chemii. - To nie to samo?
Już są.
Przyjaciele!
Camille, cała jesteś? Może ranna?
- Wszystko dobrze. - A pan, Girard?
Nie! Zobaczcie, co zrobił! Kto to naprawi?
Auger!
- Czas na nas. - Moment.
Pani Arbesault.
Zawoła go pani?
- Wyszedł. - Na długo?
- Nie wiem. Był z kobietą. - Aktorką?
Tak myślę.
- Też tu mieszka? - Auger? Trzymamy się razem.
- Wiesz, kto tu był? - Kto?
- Kobieta Augera. - Bujasz!
- Znaczy dawna, bo jest z ministrem. - Wiem. Jedli razem lunch.
- We troje? - Tak.
Niezły pasztet, co?
Biedny Auger. Bawi się nim jak marionetką.
Robi to od lat.
Mówił ci, że rano prawie go zwinęli?
- Coś ty? - Wiedziałeś, że siedział?
I zwiał. Jego szczęście, że siedział tam ze mną.
Tak bywa. Jesteśmy banitami.
I ty już też.
Pan Girard i profesor też.
Trzymajmy się razem. Policji będzie łatwiej.
Wrócę później. Zjemy razem kolację?
Konsulat otwierają o ósmej. Będę czekał.
Wiem, kto podrabiał ich wizy. Pomoże mi. Później zadzwonię.
Lepiej nie zbliżaj się do hotelu.
- Daj mi swój paszport. Iść z tobą? - Nie.
Co jest?
Nie wyjadę. Przecież wiesz. Nie łudźmy się.
- Nie mogę. - Musisz.
- Zapomniałeś, z kim jestem. - Racja.
- Liczysz na niego? - Ochroni mnie.
Wytrzymaj. Chcesz się ukrywać?
Wyślij telegram z Lizbony. Nie podpisuj. Domyślę się.
Masz pieniądze? Dam ci. Dokąd idziesz?
Zostaw mnie!
To przez Jean-Etienne'a?
Rzucisz go, gdy stanie się bezużyteczny!
Tak jak poprzednich. Samej siebie nie kochasz.
Skończysz samotnie przed lustrem!
Gdzie byłeś? Wszędzie cię szukaliśmy.
Gdzie masz mundur? Nie służysz?
Ile masz lat? Czym się zajmujesz?
Panna Denvert?
Jestem Thierry Arpel. Przepraszam za tamto zamieszanie.
Nie miałem wyboru. Nie zdziwiła panią obecność Augera?
- Wszyscy tu są. - On powinien siedzieć.
- Ponoć. - Naprawdę?
Nie mam czasu.
Jest pan Beaufort?
- W prefekturze. - Co znowu?
- Premier odszedł. - Kto go zastąpił?
Marszałek Petain.
- Co się dzieje? - Nalot.
Wuja zabiła miłość do aktorki.
- Puszczaj! - Piękna śmierć.
Też bym tak chciał. Też lubię aktorki.
Umrzeć w ramionach gwiazdy.
Kochanka wuja. Czemu nie moja?
Przepraszam. Szukam znajomego. Mógł się u was zatrzymać.
Nazywa się Kopolski. Profesor Kopolski.
- Nie widziałem. - Jest z 25-letnią brunetką.
Stój! Poczekaj!
Chodź!
Jemu dałaś się uwieść. Ja jestem gorszy?
Precz z łapami!
- Dziękuję, Alex! Co za potwór! - Kto to?
Maniak. Lata za mną.
Spokojnie. Zajmiemy się nim.
Da ci spokój!
- Wracasz? - Tak.
Poczekam na ciebie!
- Ty tutaj? - Twój kumpel Raoul...
Co z nim?
Uratował nas. Ty nawet palcem nie kiwnąłeś. Zamiast pomóc,
ten minister chciał nas aresztować. Wialiśmy jak gangsterzy!
I to przez ciebie! Co jeszcze? Szok!
Czemu cię słuchałem? To moja wina!
Katastrofa! Moja wina.
Po cholerę słuchałem się tego drania?
- Kogo? - Beauforta! Mogłem odmówić.
- Teraz jesteś zła. - Nie wiedziałeś.
To jasne, jak zrobił karierę! Zmienna szuja! Prosiłem o pomoc,
a on wezwał policję.
- Co teraz? - Nie wiem.
- Nie możesz się poddać. - Profesor musi spocząć.
- Na zawsze? - Wypluj to słowo.
Wybacz.
Wciąż chce wyjechać?
Musi być sposób. Mogę pokombinować?
- Nie. Dzięki. - Na pewno się uda.
- Nie trzeba. - Jesteś na mnie zła i mi nie ufasz.
Kłamałeś.
- Kiedy? - Cały czas. Zacząłeś w pociągu.
- Wolałabyś wiedzieć o kiciu? - Wolę najgorszą prawdę.
- Więc co chcesz wiedzieć? - Już nic.
Nazwałaś mnie kłamcą. Daj wytłumaczyć!
Później. Łeb mi pęka od twojego krzyku.
- Nie lubię kłamców i pijaków. - Ponoć kogoś zabiłem.
- Mówili. - Wierzysz?
- Niewinni nie siedzą. - Proste, prawda?
To ci opowiem!
- Dzwonić do Bayonne? - Dzwoń.
Co cię napadło?
Panie marszałku, pańską nominację
większość ambasad przyjęła z aprobatą.
Otrzymaliśmy telegramy dodające otuchy...
Przepraszam.
...i popierające pańską misję.
- Oszalałaś? - Musimy pogadać.
- Nie teraz! - Chodzi o Frederica Augera.
- Co znowu? - Jest niewinny. Odwołaj policję.
- Czemu? - Bo to ja zabiłam Arpela.
- Wytrzyj się. - Dziękuję.
Myślisz, że jestem mordercą?
Nie.
- To się wiąże z tamtą kobietą? - Jaką kobietą?
Dobrze wiesz.
Znasz ją od lat. Prawie od zawsze.
- Kto ci powiedział? - Twój kumpel.
Raoul? Ale tupet! Co jeszcze?
Nic. To nie tajemnica.
- Niełatwo... - Co?
Kochać taką kobietę.
- A ty kiedykolwiek kochałaś? - Tak.
- Kogo? - Moja sprawa.
- Nie opowiesz mi? - Nie o sobie.
Zauważyłem. To młodzieniec.
- Kto? - Twój ukochany.
- Tego nie mówiłam. - Starszy więc. Profesor!
Oszalałeś?
Wybacz mi! Jestem głupi. Już nie będę cię dręczyć.
Czemu akurat teraz, gdy ważą się losy wojny i pokoju?
Oczy świata zwrócone ku nam, a mnie wplątano w zbrodnię.
To samoobrona.
- Ludzie wiedzą lepiej. - Nikt nie wie.
Cztery osoby: ja, ty, Auger i młody Arpel.
- Frederic nie powie. - Arpel też?
- Pomyślałam... - Co?
- Mógłbyś go aresztować. - Za co?
- Maniak seksualny. Jak wuj. - Wariatka!
- Kierujesz MSW. - To mogę naginać prawo? Brednie!
Nie płacz.
Dość płaczu. Nic ci się nie stanie.
Umorzę sprawę. Nie będziesz o nic podejrzana.
- A Frederic? - Przesada!
Dobrze, postaram się.
Dziękuję.
- Mogę? - Dodzwoniłeś się?
Nic nie wiedzą.
- Bayonne? - Żeby złapać angielską łódź.
- Czemu tam? - Tu ich nie ma.
Nie, ale pewnie... Zaraz!
- Co? - Chodź!
Widzisz tę powagę? Francja pokonana.
To cena za zbytnią pobłażliwość.
- Ale zbudujemy ją na nowo! - To nowe przemówienie?
Nie kpij. To ważne. Martwię się o nas.
Wkraczamy w nową erę, która może nie być dla ciebie...
- Stąd aluzje. - Na temat?
Pomyśl.
Ludzie potępiają nasz romans. Stanie się piekłem.
Ciężko mi to mówić.
Nigdy nie zapomnę tych szczęśliwych chwil.
- Panie ministrze? - Tak.
Czekają.
Już idę.
- Gdzie Anglicy? - Przed chwilą wyszli.
Panie Bremond!
- Podwiezie mnie pan? - Ale muszę...
To bliziutko. Proszę spojrzeć, w jakim jestem stanie.
Dzwoniliśmy na lotnisko. Odlot o 19.
W Londynie będzie pan koło południa.
- Możemy iść. Jestem gotowa. - Jakieś wieści?
- Marszałek skapitulował. - Boże! W końcu!
- I dobrze! - Słyszeliście?
- Rozejm. Wracamy do Paryża. - A z nami Niemcy.
- Damy radę. - Bez nas. Jedziemy do Nicei.
Dziękuję. Szczęśliwej drogi.
Przemokłaś do żywego.
- Jutro jedziecie? - Teraz.
- Mogę? - Do Nicei?
Mój pokój czeka, a tutaj nie zostanę.
Idę po bagaż.
Samochód jest załadowany. Mam pięć walizek i kufer na dachu.
- Rząd nie ma wolnych aut? - Wielkie dzięki.
Popieram. Niech sama sobie radzi.
Widzisz? Nic nie zepsułem.
Przez twoje wygłupy wsteczny się zaciął.
- I profesor wyjeżdża. - Dokąd?
Do Soulac, do ujścia. Rusza o świcie. Tam złapie łódź.
- Daleko? - 100 kilometrów.
Poradzisz sobie. Ja zostaję. Czekam na telefon od mamci.
- Więc kto jedzie? - Pan Auger.
Taillan jest tu. To jedyna droga.
Stąd kierujcie się na Castelnau.
Ja się od ciebie nie odwracam.
Z Castelnau jedźcie przez las do Lespare.
W Saint Vivien upewnijcie się, czy to właściwa droga.
- W porządku. - Pozwól mi ich zawieźć.
- Dobrze. - Dobrze jeździsz?
100 kilometrów w ciemnościach. Rozbijesz się na drzewie!
- Umiesz chociaż kierować łódką? - Płyniemy z Anglikami.
- Czas na nas. - Gotowy.
Dzieci, wracajcie.
Camille, moja teczka.
- Gdzie? - W przedpokoju.
Chciałaś wyjechać bez pożegnania? To boli.
- Zjemy razem kolację? - Tak.
Przyniosłem coś. Pauillac.
Dzięki, ale...
Daj mi ich zawieźć. Nie proszę o wiele.
Uratowałem jej życie. Nawet nie jest w twoim typie.
Odczep się!
Chcesz je wszystkie? Co zrobiłbyś beze mnie?
Twoja ciężarówka? Przestaw ją.
Niżej. To ogrzewanie.
Pan wyjeżdża? Oddaję maszynopis.
Wpisałem uwagi.
W większości chodzi o składnię. To piękna książka.
Szczególnie ostatnia część: teatr, aktorka,
kobieta i jej kłamstwa. Świetna osobowość. Jak mogę...
To głupie. Po co ten pośpiech? Co będziesz robić w Nicei?
Mówiłam.
Niedługo wszystko się skończy. Odwiozę cię do Paryża.
Dalej, dalej...
Idealnie.
- Wyjeżdżasz? - Tak.
- Ja też. - Dokąd?
Zatrzymam się u znajomych w Nicei. Mają wóz, tylko Alex pracuje.
- Zawieziesz mnie? - Do Nicei?
Nie po drodze?
Dokąd jedziecie? Jestem zbyt wścibska?
- Na wakacje. - Dokąd?
Zostawiłam Jean-Etienne'a. Wszystko mu powiedziałam.
Przyznałam się. Jesteś bezpieczny.
Dzień dobry.
- Wie pan, dokąd jadą? - Do Soulac, złapać łódź.
Macie państwo telefon?
Nie odchodź. Nie wiem, co robić.
Nie widzisz, że się pogubiłam?
Jestem zmęczona.
To twój dzień. Odwieź ich.
Jak każesz.
- Nie jedziesz? - Nie.
Dlatego, że cię potrzebuje?
Nie mam wyboru. Muszę jej pomóc.
W niedzielę przyjeżdżasz do San Sebastian.
Odnalazłem ich.
Jeszcze są w mieście, ale wyjeżdżają z Bordeaux.
Widziałem je.
- Gdzie? - Wiem, dokąd jadą.
Przepraszam.
- To nie potrwa długo. - Oby. To nie budka telefoniczna.
- Panie Girard, zna pan niemiecki? - Trochę.
Niech pan podejdzie.
Możesz pisać w ogrodzie w Nicei.
Mają duży dom. Nie będą nas niepokoić.
Pisarz doda im prestiżu.
- Nie zostanę. - Czemu?
To koniec. Dom, ogród...
Sama w to nie wierzysz. Zawiozę cię
i na więcej nie licz.
Już mnie nie kochasz?
To moja wina. Moje marzenia zniszczyły ci życie.
Panie Auger!
Pomocy!
- On go zabije! - Kto?
To szpieg!
Trzymaj!
Jeszcze nie w Nicei?
Tato, boję się!
Kogo? Tak, już proszę.
Pańska matka.
Witaj, mamo. Wszystko w porządku.
O czym jest książka?
O niej?
Czytam uwagi.
- Jesteś niedyskretna. - To ciekawe. Proszę posłuchać:
"Te notatki nie mogą zmienić jednego."
"Zajmie pan miejsce wśród największych pisarzy."
"Nie ma ich zbyt wielu."
Co ty na to?
Wiedzą o wszystkim: o Soulac, łodzi, aucie!
I znają nazwisko profesora.
Co jest?
Policja!
Niemcy!
Jeszcze.
Dodaj gazu!
Ani drgnie!
Utknął. Trzeba coś wymyślić i powoli jechać dalej.
Tak sądzę. Trzeba jechać.
- Gdzie są? - Tam. Szybko.
Fałszywe papiery.
- Dasz radę? - Tak.
Ładować towar. Szybko. Tylko ostrożnie.
Doskonale!
Camille, skarbie.
Już pora.
Kiedyś o tym pogadamy. Mam nadzieję.
Zostajesz?
- A ty płyniesz? - Tak.
Kiedy się zdecydowałeś?
Teraz.
Nie mogę. Tu jest moje życie.
Jakie życie?
Co będziesz robił w Anglii?
Co się da.
Odpływamy!
Do widzenia.
Wyobrażasz sobie życie w Nicei, wśród tych staruszek?
Tylko szczerze. W Paryżu niedługo wszystko wróci do normy.
- Myślisz? - Oczywiście. Gwarantuję.
Nie obawiaj się.
Sieg Heil! Doktor Alex Winckler, Abwehra.
- Skąd pan jedzie? - Z Bordeaux.
Viviane!
Poczekaj!
PARYŻ, 28 KWIETNIA 1942
Nie tutaj. Później go przeczytasz.
Jest też list do pana Girarda.
- Widziałeś się z nim? - Z profesorem?
W poniedziałek, w jego laboratorium w Cambridge.
- To pierwszy powrót do Francji? - Tak.
Zrzucili cię
- na spadochronie? - Tak.
- Niedaleko Chartres? - Skąd wiesz?
Po prostu wiem.
- A, jesteś... - Tak.
- Na długo? - Nie.
Wkrótce wyjeżdżam.
- Masz czas na pisanie? - Właściwie nie.
Szkoda. Mam twój maszynopis.
Gdybyś chciał, mogłabym... Nie oglądaj się.
Dokumenty, proszę.
Proszę pana. Momencik!
Proszę pani!
Drzwi!
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<